Ֆեյսբուքյան օգտատեր Հասմիկ Դիլանյանն իր էջում գրել է․
Դա ՜վ, գիտես ո ՞նց մեծացանք միանգամից..... Հաստատ գիտես... գրեթե միշտ բարձր տրամադրություն ունեցողներից , որ անընդհատ ծիծաղում էին, բան չի մնացել... Փորձում ենք իհարկե, երբեմն ստացվում է.... ուղղակի պատերազմից հետո ամեն ինչ ծանրացել է, ու հատկապես ապրելը.... Իսկ մենք ծանր ենք, հաստատ շատերս դժվար ենք առաջ գնում....
«....Հասո, Դավս թուրքերի մեջ է....» 2020-ի նույն այս օրերի էս արտահայտությունն արդեն երկու տարի օրը մի քանի անգամ ականջներումս հնչում է.... արդեն երկու տարի ինձ թվում է, որ այն, ինչ կատարվում է, երազ է, վատ երազ, որ կարթնանանք ու ամեն ինչ առաջվանը կլինի... բայց պատերազմի մղձավանջը մենք մեր հետ տանելու ենք .... Սարսափ էր պատերազմից հետո առաջին անգամ Արցախ գնալը... Աննկարագրելի էր Կարմիր Շուկա Շեխեր խաչմերուկը.... Անընդհատ թվում էր աչքիդ առաջ սև տոպրակներ են, ականջիդ մեջ երեխեքի ձայներն ու «երեխեքը մնացին անտառում» , «երեխեքին հոշոտեցին թուրքերը » արտահայտությունը..... Իրականում ՄԵՆՔ պատերազմից հետ չեկանք....մեզ են հոշոտել..
Մենք, որովհետեւ ԴԱՎը մեր (Ռադիոլուրի, Հանրային ռադիոյի ու բոլոր մեզ ճանաչողների) միասնության, հավատի, աղոթքի, կարոտի, ցավի, սրտացավության ու Ընկերության խորհրդանիշն է...ոչ ցավն է մեղմանում, ոչ էլ ցավին ես սովորում, ուղղակի սկսում ես հաշվելով ու սպասելով ապրել..... Մենք հավատում էինք.... Հիմա էլ ենք հավատում, ուղղակի, որ Դավն ու երեխեքը փրկվեցին, իսկ մե ՞նք .... Գիտե ՞ ք, ինչքան դժվար է իրականության հետ ապրել ՛ չհաշտվելով.... Անընդհատ այս անարդարության հետ բախվելով...Գիտակցելով, բայց կռիվ տալով.... Ու արդեն երկու տարի ԸՆԿԵՐՈւԹՅՈւՆն իմ համար անուն ունի ԴԱՎԻԹ....