Այս իշխանությունները վախենալու են, իհարկե վախը պետք չի հասկանալ բառիս բուն իմաստով, բայց, այնուամենայնիվ, անասնական են, իսկ ցանկացած անասնական արդեն իսկ եղկելի է։
Ժամանակին ես երկարատև պայքար եմ մղել օրվա իշխանությունների դեմ, որի ընթացքում բերման եմ ենթարկվել ԱԱԾ, ոստիկանություն, քրեական գործ է հարուցվել դատախազությունում, բայց պայքարը մղվում էր քաղաքական իշխանության դեմ, շեշտում եմ՝ քաղաքական, ու տարիների հեռավորությունից գնահատելով այդ օրերի անցուդարձը՝ զգում ես, որ որքան էլ այդ ժամանակվա իշխանությունները դիմեին քաղաքական հալածանքների, սակայն կար մի կարմիր գիծ, որը չէին անցնի, վստահաբար չէին անցնի ու չանցան։
Իսկ այսօր չկա այդ վստահությունը, չկա, քանի որ իշխանության է եկել ստոր ու անասնական բնազդներով առաջնորդվող մի զանգված, որը չունի սրբություն, չունի արժեք, չունի կարմիր գիծ։ Նրանց հետ չեն պահի ո՛չ մանկան ճիչը, ո՛չ հղի կնոջ աղերսանքը, ո’՛չ անմեղ զոհերը։ Նրանց հետ չեն պահի նույնիսկ սեփական ծնողներն ու զավակները։
Նրանք չունեն ո՛չ Աստված, ո՛չ ընտանիք, ո՛չ էլ հայրենիք, չունեն վեհութան մասին պատկերացում, չունեն ակնածանք, չունեն արգելակներ։
Դիակների վրայով քայլող այս զանգվածը հայ ժողովրդի գլխին պատուհասած վերջին անեծքն է, նրանց պայքարը քաղաքական չէ, նրանց առաջնորդող մղումը անասնական է։ Նրանց պայքարը քաղաքական հակառակորդների դեմ չէ, նրանց պայքարը միայն Հայ Առաքելական Եկեղեցու դեմ չէ, նրանց պայքարը ողջ հայ ժողովրդի դեմ է։ Սա հայ ժողովրդի ներքին Սարդարապատն է, որից կա’մ դուրս է գալիս հաղթանակած, կամ դադարում ազգ կոչվելուց։
Նրանց մասին արտահայտվելիս պետք չեն քաղաքական խոսքեր, քաղաքական գնահատականներ, քաղաքական հորդորներ։ Սրանք ունակ չեն ընկալելու մարդկային խոսքն ու միտքը։ Այլոց անկողիններում դեգերողը չի կարող քաղաքական համարվել, չի կարող նույնիսկ մարդ համարվել, նա չգիտի ինչ է ամոթը, ինչ է արժանապատվությունը, ինչ է պատիվն ու նամուսը։ Նա այն բորենին է, որը շունչը պահած սպասում է յուրաքանչյուրի, այդ թվում և յուրայինի մի թեթև սայթաքմանը, որպեսզի լեշակերի պես հոշոտի մինչև վերջին ոսկորը։
Հոգով թլպատվածը եղկելի է, մարմնապես թլպատված այլազգին՝ ոչ, որովհետև դա նրանց ազգային ու կրոնական պահանջն է, իսկ հոգով թլպատվածը ուրացողն է ազգի ու հայրենիքի։
Դիմում եմ մի շարք ՔՊ-ականների՝ ես ձեզ շատ լավ եմ ճանաչում, դուք էլ՝ ինձ։ Ձեզանից շատերին ես հիշում եմ որպես երիտասարդ ավյունով լեցուն, կենսուրախ մարդկանց։ Ապացուցե’ք, ապացուցեք, որ դուք ուղղակի մոլորվել եք։ Հանուն ձեզ, հանուն ձեր երեխաների հետ կանգնեք այս ճանապարհից, թոթափեք ձեր վրայից նիկոլական ախտը, բուժվեք այդ վարակից։
Ո՛չ մի մանդատ, ո՛չ մի պաշտոն չարժեն, որպեսզի ձեր անունը տան հայհոյանքով ու անեծքով, հե՛տ կանգնեք, հակառակ դեպքում ես կմտածեմ, որ տարիները ձեզ մարդուց վերածեցին անասունի։
Սա ձեր պայքարը չէ, սա նույնիսկ պայքար էլ չէ, սա անասունի կռիվն է մարդու դեմ։
Կարեն Կարապետյան