«ԵՄ առաքելության տեղակայումից հետո որևէ մեծ հարձակում, ներխուժում Հայաստանի ինքնիշխան տարածք, կարծես թե, չի եղել»,- ԱԺ-ում երեկ ասել է ԱԳ նախարար Արարատ Միրզոյանը՝ ելույթ ունենալով բյուջետային քննարկումների ժամանակ:
Թվում է՝ Միրզոյանի փաստարկն անխոցելի է, բայց միայն առաջին հայացքից:
ԵՄ առաքելության կայունացնող գործոնը, իհարկե, որևէ մեկը չի անտեսում, սակայն այն չի կարելի նաև գերագնահատել:
Հարկ է նկատել, որ խոշոր էսկալացիա իսկապես չի եղել, բայց այս ընթացքում թշնամու կրակոցից զոհվել է ինը զինծառայող, Երևանը չի կարողացել իր սուվերեն տարածքում՝ Երասխում, կառուցել մետալուրգիական գործարանը, և այս գործընթացում եվրոդիտորդները վերածվել են «եվրոէվակուատորի»՝ օգնելով գործարանի տեղափոխմանն Արարատ գյուղ:
Մյուս կողմից, արդյո՞ք ԵՄ դիտորդներն են հարաբերական կայունության երաշխավորը, թե՞ այլ գործոն:
Օրինակ, վերջին իրադարձությունների ժամանակ, Նիկոլ Փաշինյանը Ոսկեպարի և Կիրանցի բնակիչներին ասում էր՝ «պատերազմ կսկսվի, եթե Ադրբեջանի պահանջները չկատարենք»:
Ուշադրություն դարձրեք՝ ոչ թե ԵՄ դիտորդները ապահովեցին կայունությունը, այլ միակողմանի զիջումները: Ըստ այդմ, լեգիտիմ է այն կարծիքը, որ դիտորդները ոչ թե Հայաստանի անվտանգությունն են ապահովում, այլ Ադրբեջանի պահանջների միակողմանի կատարումը Հայաստանի կողմից:
Վահրամ Բագրատյան